Ben Seni Unutmak Icin Sevmedim

BEN SENİ UNUTMAK İÇİN SEVMEDİM

yoldaş ve sadiye ayrılalı tam 5 yıl olmuştu,

Bir pazar günü yoldaş arkadaşı ile gezmeye gitmiş bütün gün çok eğlenmişti geri dönmek için trene bindi, tren çok kalabalık olduğu için arkadaşı ile arkalarda bir yerde sıkışık bir şekilde duruyorlardı,
Duraklardan birisine geldiklerinde ,arkadaşı ile birlikte

nerede ise trendeki yolcuların yarısı boşalmıştı, Arkadaşına el salladığında kapılar kapanmış tren hareket etmeye başlamıştı başını kaldırdığında karşısındaki koltukta sadiye’yi gördü.

Gördüğü bir hayal gibiydi sevdiği taptığı uğruna yıllardır ağladığı kadın şimdi tam karşısında duruyordu,

Olduğu yerde kalakaldı, tren başka bir istansyona

gelmesi ile kapılar açıldı yoldaş ilkilerek kendine geldi sadiye elindeki kitaptan başını kaldırmıyordu,
yoldaş ne yapacağını bilmeden olduğu yerde sadiye’ye bakıyordu, sadiye saatine baktıktan sonra kitabını

kapatarak çantasına koydu yavaşça başını kaldırıp

yoldaşı gördü,
İkisininde gözleri dolmuş bir şekilde gözlerini dahi kırpmadan bir birlerine bakıyorlardı,

yoldaş bir adım atarak sadiye’ye doğru gitti,
sadiye yoldaş’ın geldiğini görünce ayağa kalktı fakat ikiside ne söyleyeceklerini bilmiyorlardı,

yoldaş: Merhaba hala gözlerin ışıl ışıl seni görmek yüreğimi yaktı dedi,

sadiye: Sen hala unutmadın mı beni,
yoldaş: Ben seni unutmak için sevmedim ki,

sadiye trenin durması ile hızla kapıya doğru yöneldi gözleri dolmuştu kapı açılacakken yoldaş elini tutarak sadiye’yi kendisine doğru çekti,

O anda sadiye birden yoldaşın boynuna sarılarak hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı ikiside sıkıca bir birlerine sarılmış hıçkırıklarla herkesin içinde ağlıyorlardı,
trendekiler ne olduğunu anlamamışlardı hepsi yerinden kalkmış onları seyrediyordu içerisi sessizleşmiş herkes onlara dönmüştü,
yoldaş ve sadiye yavaş yavaş dizlerinin üzerine çöktüler,

sadiye: Ben seni hiç unutmadım yağmurlar yağdı güneş açtı mevsimler geçti saatler uzadı ben seni unutamadım,

yoldaaş: Ben seni hiç içimden atamadım ki nereye gittim ise senide götürdüm ne zaman güldüm ise nedeni hep sendin,
sadiye: Seni şarkılarda dinledim, kuşların cıvıltısında düşledim üşüdüğümde resmine sarıldım,
yoldaş: Ben seni sabahlara yazdım yıldızları tek tek topladım, gökyüzünü sevdim, ben seni bir tek gün bile unutamadım,

sadiye: Ben senin yokluğunu sevdim hastalandığımda üzerime titrerdin ya işte her hastalandığımda seni yeniden özledim, Varlığını hayal ettim gözlerimi yoluna ziyan ettim ben seni çok özledim,

yoldaş: Doğan her güne şükrettim hep döneceksin diye ümit ettim gözlerimi yoluna mühürlettim ben seni kendimden bile çok sevdim,

İkisinin de gözlerinden yaşlar bir çeşmeden dökülen su gibi akıyordu,Herkes susmuş onları seyrediyor sevgililer bir birine sarılmış ağlıyordu,

sadiye: Dön diyemedim hiç sana Her gün zehir oldu bana bir defa göreyim diye seni Ellerimi açıp hergün dua ettim Allaha,
yoldaş: Bazı sabahlar sokağına erkenden gelirdim, Saatlerce çıkarsın diye beklerdim, Ben seni bir defa uzaktan görmek için güneşin doğmasını bekledim,

sadiye: Seni öyle özledim ki kanım dondu hayallerim çoğaldı şükürlerim bitti seni öyle özledimki gözlerimi ağlamasınlar diye susturdum,

yoldaş: seni öyle seviyorum ki hani deseler öleceksin diye, öleceğim için değilde seni bu dünyada yalnız bırakıp gideceğim diye üzülürüm,

Bu sırada tren son durağa gelmişti anonsu duyan yoldaş ve sadiye yavaş ça başlarını kaldırıp etraflarına baktıklarında yüzlerce kişinin kendilerine bakrak bazılarının ağladığını farkettiler. o kadar çok bir birlerine bağlanmışlardı ki dakikalardır nerede olduklarını neler

söylediklerini nasıl ağladıklarını bile unutmuşlardı onlar kendi dünyalarında aşklarını haykırıyorlardı,
Bütün herkes ayakta alkışlıyordu onları,
Yavaşça bir birlerini tutarak ayağa kalktılar, hızla kapıdan çıkarak koşarak treni terkettiler, ikiside az önce yaşadıklarını düşünüyorlardı sevgileri çok büyüktü

yoldaş muhteşem bir gün geçirmiş ve sevdiği kadına yıllar sonra yeniden kavuşmuştu bütün hayalleri gerçek olmuş çığlıklar atıyordu,
Annesi yoldaşın bağırışlarına uyanarak odasına koştu yoldaşı tutup uyandırdı,

yoldaş ne olduğunu hiç anlamamıştı bir anda annesini yanıbaşında görünce öylece kala kaldı,
Bir rüyaydı keşke hiç uyanmasaydım diye içinden geçiriyordu,
Annesi iyimisin oğlum,
yoldaş iyim anne yok birşey diyerek yeniden uzandı,
Bu sefer yatağın altında sessizce ağlamaya başlamıştı

az önce yaşadıklarının bir rüya olması bütün hayallerinin bir anca yok olması ve kaderinin ona yine bir oyun oynamış olması çok zoruna gitmişti Gözlerini kapattığında boş bir karanlık vardı şimdi karşısında, içinden Şükretti evet az önce gördüğü bir rüyaydı ama yıllardır tatmadığı mutluluğu bir rüyada yeniden yaşamıştı,

Belki sadiye ve yoldas bir daha bir birlerine kavuşamayacaklar Ayseler Fatmalar aliler vs. vs.. Ama şükretmek ve o yaşadıkları aşk için teşekkür etmeleri gerektiğini hiç bir zaman için unutmamalılar çünkü hiç bir aşk pişmanlık değildir…

Cevapla

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Required fields are marked *

*